Bundan birkaç hafta önce, The New York Times gazetesi yazarı Matt Gross’dan bir e-posta geldi. 2008 senesi için İstanbul’u “foodie destination”, yani yemek meraklılarının ziyaret etmesi gereken şehirlerden biri seçtiklerini, benimle de İstanbul’a yaptığı son iki ziyaretinden bu yana neler değiştiğini, yemek trendlerini ve İstanbul’daki restoranlar hakkında konuşmak istediğini yazmış.

Elimden geldiğince anlattım… Yerel malzemeleri kullanan, organik tarımı destekleyen ve yaratıcılıklarıyla lezzet üreten restoranlardan bahsettim. İstanbul’u hep yaz aylarında ziyaret ettiği için balık mevsimini kaçırdığını, mutlaka tekrar kış aylarında gelmesi gerektiğine de ikna ettim. Konuşmalarımızın sonunda bugün yazısı The New York Times gazetesinde yayınlandı. Buradan okuyabilirsiniz.

Telefonda geçen 1 saatin sonunda bir soru daha sordu:

“Son yemeğin olacağını bilseydin, İstanbul’da ne yerdin?”

Bir an bile düşünmeden cevapladım…

Karşınızda son yemeğim:

İstanbul’daki en favori restoranlarımdan biri olan Çiya‘dan kurutulmuş patlıcan dolması, biber dolması, zahter salatası, kısır, muhammara, ve humus.

Çiya’ya en son Özlem Kosta Rika’dan ziyarete geldiğinde gittim. Yanımızda yemek blogu dünyasının en başarılı fotoğrafçılarından olan Nordljus blogunun sahibi Keiko da vardı. Yukarıda gördüklerinize ilaveten benim çok sevdiğim vişneli köfteden de yedik. O da yetmedi hemen yandaki Çiya Kebab’tan lahmacun da istedik.

Bu kadar güzel yemeğin ardından tam da doydum derken üzerine bir de kerebiç istedik. Bilmeyenler için Kerebiç içi fıstık dolu bir tatlı. Yanında servis yapılan beyaz köpük Antakya’daki bir ağacın kökünden elde ediliyor ve yediklerinizi sindirmeye yardımcı oluyor.

Ben hiç utanmayıp ertesi gün ofiste yemek için bir de salata barından paket yapıp aldım.

İşte ben Çiya’yı bu kadar çok seviyorum. Eğer aranızda hala Çiya’ya gitmemiş olan biri varsa da, çok şey kaçırıyorsunuz diyorum.

Not: Keiko’nun seyahati sırasında çektiği İstanbul fotoğrafları için bu yazısına mutlaka uğrayın.