Selimiye ve Bodrum tatilinden döneli tam bir hafta oldu ama ben hala kendime gelemedim. Senelerdir tatile çıkmadığımdan mıdır nedir, bir türlü şehir ortamına uyum sağlayamadım. Yanı başımdaki inşaatte gece gündüz demeden çalışan makineler meğerse ne kadar rahatsız ediciymiş. İnsan nelere alışabiliyor.

Ortama uyum sağlayamamamın bir sebebi de tatilin ilk durağı olan Selimiye’de nur içinde geçirdiğim dört gün olabilir. Kafamda kurguladığım kadar ıssız değilse de, Selimiye oldukça sessiz ve sakin bir yer. Bir ucundan diğer ucuna deniz kenarına dizilmiş nar ağaçlarının altından yürüyerek on dakikada gidebiliyorsunuz. Selimiye meydanına vardığınızda ise sizi çok güzel bir sürpriz bekliyor. Eşine İstanbul’da rastlamakta zorluk çekebileceğiniz güzellikte bir cappuccino.

Gündüzleri şezlongların üzerinde tembellik etmediğimiz zamanlarda, geceleri de gerilimli geçen kağıt oyunlarımız dışında vaktimizin çoğunu Mehmet Bey ve Neşe Hanım’ın sahipleri olduğu Cafe Ceri’de geçirdik.

İçinde kahve olan bütün içecekleri ve yapıldıktan sonra göz açıp kapayıncaya kadar tükenen profiterolü hepimizin favorisi oldu. Yolunuz Selimiye’ye düşerse Cafe Ceri’de mutlaka bir kahve için.

İkinci durağım Bodrum‘da çektiğim fotoğrafları haftasonuna doğru yayınlamış olurum. Kim bilir, belki araya bir de tatlı sıkışır.

Fotoğrafların altında yer alan mavi oklara basarak fotoğraf galerisinde ilerleyebilirsiniz.