Koskoca Janet Fletcher mutfağıma gelecek ve ben en sevdiğim yemeği yapıp ona yedirmeyeceğim… Böyle bir şey mümkün mü? Fakat gelin görün ki menüde San Francisco‘da geçirdiğim senelerin etkisinin görülmesi gerekiyordu. San Francisco‘da yedikten sonra hala unutmadığım birçok yemek var ama bunların arasında beni en çok etkileyen The Slanted Door restoranında senelerce önce yediğimiz bir yemekti.

Özlem‘in bir arkadaşının doğumgünüydü. Arkadaşının eşi bir restorana yer ayırtmıştı, ben de takılmıştım peşlerine. Yerden tavana kadar camları olan, içerisi tıklım tıklım bir restorandan içeriye adım atar atmaz bir uğultuyla karşılaştık. İki katlı, açık plan bir restoran. Vietnam mutfağı yazıyor adının altında. Sokağa bakan cam kenarında bir masa ayırtmışlar, oturup menüyü incelemeye başladık. Sonra tombulca bir Vietnamlı kız geldi siparişleri almaya. Biz sayıyoruz kız kafa sallıyor. Tek gariplik hiç not almıyor.

Ayıptır söylemesi ama biz de menüde ne varsa söylüyoruz. Kafası karışık olanlar durmadan fikir değiştiriyor… Biz siparişi bitirince kız dönüp şu yemekle şu yemeği söylediniz ama onun yanına bu daha çok yakışır, hem şunun içinde de bu var bununla daha güzel olur, seçtiğiniz şarapla da daha uyumlu… Bu kadar kararlı konuşunca ikna olmamak imkansız. Dolayısıyla tamam dedik, donat dedik ve beklemeye başladık.

Ardından kim ne sipariş verdiyse sırasıyla, hiçbir karışıklık olmadan sipariş verenin önüne geldi. Kızın bizim masamızın dışında en az 5-6 masayla daha bu şekilde ilgilendiğini düşünürsek, yemeği sırf böyle bir hizmet aldığımız için bile unutulmayacak restoran maceralarımız arasına dahil edebilirdik.

Yemeğe dalınca hepimiz kendimizi kaybettik. Çömleğin içinde pişmiş bir tavuk yemeğinden bir çatal alınca önce etrafıma baktım. Masadaki herkesin önündekilerle ilgilendiğini görünce çömleği parmağımın ucuyla kendi önüme çekmeye başladım. Karşımda zaten Özlem oturuyor, kendisi vejetaryen, yani bir tehlike sayılmaz. Kıyı kıyı bütün yemeği yedim. Aradan yıllar geçti ama tadı hala damağımda. O yüzden Janet bu projeden bahsedince aklıma gelen ilk ana yemek bu çömlekteki tavuk oldu. Oldu olmasına ama benim yapacağım versiyonda Türk mutfağının da esintileri olması gerekiyordu. Aynı yemeği farklı malzemelerle ne şekilde hazırlayabileceğimi özetleyen bir yazı gönderdim Janet’a. Çok da hoşuna gitti ama benim içim rahat değildi.

Yediğimiz orijinal yemek çatalı batırdığınızda dağılan, karamelimsi tatlı bir sos içinde yüzen tavuk parçalarından ibaretti. Masaya geldiğinde altındaki sosu hala fokurdayan yemek, birkaç dal taze kişnişle süslenmişti. Benim yapacağım versiyonda bu karamel kısmını eklemediğim sürece o tadın yakınından geçmeyeceğimi ve karamelle tavuğun asla bir Türk yemeği olamayacağını bildiğim için vazgeçtim.

Dolayısıyla karnıyarık planıma geri döndüm. Normalde yanına domatesli pilav yapardım ama bulgur pilavı daha ilginç geldi.

Bulgur pilavı fotoğrafı için iki farklı kapla denemeler yaptım. Yukarıdaki daha otantik bir kap alttaki ise daha şık bir alternatifti. Arkadaşlara da danıştıktan sonra üsttekinin bir Türk yemeğine daha çok yakışacağını düşündük, ben de gazeteye onu yolladım. Gazetede yer almasa bile alttaki sunumu da sizinle paylaşmak istedim.

Bir de tabii sigara böreği var ki onun için pek de tarife gerek yok sanırım. Bir kısmını pastırmalı kaşarlı bir kısmını da beyaz peynir ve dereotlu yaptım.

Gazete birkaç hafta gecikmeyle de olsa bu Pazar ulaştı:

Tarifleri deneyecek olanlara şimdiden afiyet olsun.