Ne portakal, ne mandalina; bu meyvenin adı Clementine. Kabuğu mandalinanınki gibi ince ve soyması kolay, tadı da portakala yakın ama biraz daha tatlı. Kırmızıya bakan turuncu rengiyle bence sadece bakmak için bile alınabilir.

Ben bakmak için almadım tabii. Hani şu Pazartesi sendromu keklerim var ya.. İşte onlardan birinde kullanmak için girdiler sepetime.

Uyguladığım bu kek tarifi son zamanlarda elimden düşmeyen Alice Medrich’in “Pure Dessert” kitabından. Kitaptan şu yazımda uzun uzun bahsetmişim.

Benim kahvaltı alışkanlığım pek yoktur. Tek başına yaşamaya başladığımdan beri Pazar günleri dışında kendime kahvaltı hazırladığımı hatırlamıyorum. Garip bir şekilde de akşam vakitlerinde kahvaltı yapmayı seviyorum. Dolayısıyla Pazar günleri önümdeki hafta boyunca sabahları atıştırabileceğim bir kek yapmaya çalışıyorum. Sabahları kahveyle birlikte bir iki dilim beni öğlene kadar tutuyor. Ve tabii Pazartesi sendromuna da birebir…

Uzun bir zamandır ilk defa içinde tereyağı olmayan bir kek tarifi göreceksiniz. Daha az kalori diyenlere ithaf edilir. Tamam 1 su bardağı şeker, 2 su bardağı un; “Bunun neresi az kalori? diyebilirsiniz. Ufak adımlarla ama emin ilerliyoruz diyelim…

Bu kekin içinde tereyağı yerine zeytinyağı kullanılmasının sebebi kaloriyi azaltmak değil elbette. Sadece kaloriyi azaltmak adına yemeğin tadından feragat etmeyi sevmiyorum. Onun yerine porsiyonu ufaltmak bana daha kabul edilebilir geliyor. Lafı uzattım yine…

Alice Medrich’in kitabı bana tatları en yalın şekilde nasıl birleştirebileceğimi öğretti. Kitaptaki tariflerde ilk göze çarpan şey malzeme listelerinin kısalığı. Kullanılan malzemelerin hepsi bir amaca hizmet ediyor. Hiçbir tat baskın değil; her şey tam kıvamında. Eğer bir keke zeytinyağı katıyorsanız, keki yerken bu tadı alamadıktan sonra eklemenin ne anlamı var değil mi? Zeytinyağı özellikle portakal, limon ve bu tarifteki clementinelerle çok büyük bir uyum içinde. Bu tarifi denedikten sonra bu meyvelerle yapacağım keklerde bir daha kolay kolay tereyağı kullanacağımı sanmıyorum. Sonuçtan çok memnun kaldım. Her ısırışta meyvenin ve zeytinyağının kokusunu alabiliyorum. Umarım siz de memnun kalırsınız.

Bu arada diğer kek yazılarına gelen yorumlarda tarifi deneyen bazı okurlar keklerin tepesinin çatladığından yakınmışlar. Bu gayet doğal. Aslına bakarsanız bu doğal görüntüsü benim hoşuma bile gidiyor.

Kekin üzerinin çatlamaması için değil ama “daha güzel” çatlaması için sizle bir püf nokta paylaşmak istiyorum. Kekin üzerindeki çatlağın dümdüz olmasını isterseniz, kek pişerken tepesindeki katman sertleşmeye başladığı anda, hafif yağlanmış bir bıçakla (hatta temizlediğiniz paslanmaz çelik bir cetvelle) dümdüz bir çizgi halinde kekin tepesinden geçin. Böylelikle çatlak dümdüz olacaktır. Tabii tepedeki katmanın sertleşmeye başladığı anı yakalamak için kapısında nöbet tutmak gerekiyor.