Uzun bir süredir yemek yaptığım yok. Herkesi esir alan grip beni de ezdi geçti. Ayağa kalkar kalmaz ilk işim bugüne kadar Çiya’da yemek yememiş olan iki arkadaşımı kollarından tutup oraya götürmek oldu. Beşiktaş’tan atladık vapura, doğru Kadiköy’e… Ne trafik ne de park problemi. Karşıya vapurla geçmek en güzeli.

Daha da güzeli, soğuğa ve rüzgara aldırış etmeden dışarıda oturup martılarla beraber karşıya geçmek. Ardından hava kararmadan tekrar vapura atlayıp gün batımını seyrederek karşı kıyıya geri dönmek.

Evde geçen hapis hayatından sonra geçtiğimiz Cumartesi günkü hava ilaç gibi geldi. Tabii yemekler de. Acemilikleri yüzünden mide fesadı geçiren Mahir’le Vera benimle aynı fikirdeler mi bilemem ama uzun süredir kendime bu kadar iyi davranmamıştım.

Önce Çiya’da yemek yedik. Ardından tatlıya yer açılması için çarşıda kısa bir tur attık, onun ardından da Baylan’da Kup Griye ve espresso ziyafeti çektik.

İstanbul’da oturup da Baylan’da Kup Griye yememiş olanınız yoktur herhalde. Eğer varsa, hemen bu yazıyı okumayı bırakıp vapur, dolmuş, minibüs ne bulursanız atlayıp gidin.

Baylan’ın adını dahi duymamış olanlar ise buradan öyküsünü okuyabilirler. Bu linke tıklayarak da Baylan’ın basında çıkan haberlerine ve televizyonda yayınlanmış bir programın videolarına ulaşabilirsiniz. Ama Baylan’ı içinize sindirebilmek için bunları okuyup seyretmek yeterli değil tabii.

Kadiköy kalabalığını yararak yürümeniz, hayran olduğum kapısını açıp içeriye dalmanız lazım. Karnınız açmış tokmuş aldırmadan Kup Griye ısmarlamanız lazım. Sadece Kup Griye mi? Kim ne derse desin, bence İstanbul’daki en iyi profiterol de orada. (Duyuyor musun Fulya?)

Çarşı gezintimizden manzaralar…

Yeşilin daha güzel bir tonu var mı acaba?

Çarşı gezintimizde en çok dikkatimizi çeken şey bu alttaki karede yer alan kova oldu. Bir hayvan postuyla kapalı olan tepesinde “Beni bilen bilir”, sepetin üzerinde de gördüğünüz üzere “Efsane geri döndü” yazıyor. Hakkında en ufak bir fikrimiz olmadığı için kendimizi biraz dışlanmış hissettik…

Baylan’ın ardından Kadiköy’ün arka sokaklarındaki antikacıları gezdik.

Bu arada Altın Örümcek haberini duyup yorum ve e-postalarla beni tebrik eden, değerli zamanlarını harcayıp oy kullanarak Cafe Fernando’yu destekleyen, kendi bloglarında yayınladıkları yazılarla oylamayı duyuran herkese tekrar tekrar teşekkür ediyorum. İlginiz ve verdiğiniz destek beni finalist olmaktan kat kat daha çok sevindirdi.